Μακροζωία Και Ευζωία-2

 GHRAT                         

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στις φυσιολογικές αλλαγές που παρατηρούνται με τον ερχομό του γήρατος, και είπαμε ότι το γήρας είναι μια φυσιολογική και όχι μια παθολογική εξέλιξη. Ας δούμε όμως ...

Από πότε όμως αρχίζουν τα γηρατειά;

Τυπικά με την είσοδό μας στη τρίτη ηλικία. Όταν δηλαδή περάσουμε το 65ο έτος της ηλικίας μας. Ουσιαστικά ...

από πότε αρχίζει ο... κατήφορος του οργανισμού μας;

Στο ερώτημα αυτό απαντάει πειστικά μία έρευνα που απέδειξε ό,τι:
''Οι 9 στους 10 (το 88% για την ακρίβεια) που περνούν το κατώφλι της τρίτης ηλικίας κουβαλούν μαζί τους μία πάθηση , που στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται αιτία της εξασθένισης της λειτουργικότητας του ατόμου.

Δηλαδή μόνο ο ένας στους δέκα περνά στη τρίτη ηλικία χωρίς κάποιο πρόβλημα υγείας.
Συνεπώς κάνουμε λάθος όταν ενοχοποιούμε το γήρας γι' αυτά τα προβλήματα. Απλά τα κληρονόμησε από το χτες. Από τη ''δημιουργική'' μέση ηλικία, ίσως και από πολύ νωρίτερα.

Βάσει των ανωτέρων θα μπορούσαμε να πούμε αβίαστα ό,τι:

Άλλο η είσοδος στη τρίτη ηλικία και άλλο τα γηρατειά.
Και όταν πια αναφερόμαστε στην ηλικία ενός ατόμου δεν θα εννοούμε τη χρονολογική αλλά τη βιολογική.
Κάτω απ' αυτό το πρίσμα δικαιολογούνται και οι εικόνες που έχουμε όλοι μας από άτομα ίδιας ηλικίας, που η βιολογική τους ηλικία φαίνεται ξεκάθαρα διαφορετική.
Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία ικανοποιητική μέθοδος για την αξιολόγηση της βιολογικής ηλικίας ενός ατόμου, επειδή τα διάφορα βιολογικά συστήματα γερνούν με διαφορετικό ρυθμό.

ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΡΊΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ' ΑΝΑΓΚΗ ΕΝΝΟΙΕΣ
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΑΥΤΟΣΗΜΕΣ

Μπορούμε να σταθεροποιήσουμε ή να αντιστρέψουμε τη κατάσταση;

Όπως αναφέραμε πιο πάνω οι αλλαγές του τρόπου ζωής και τα προγράμματα άσκησης μπορούν να μετριάσουν τα αποτελέσματα των χρόνιων παθήσεων στα ηλικιωμένα άτομα.

Οι αλλαγές στο τρόπο ζωής μαζί με άσκηση πάντα είναι ικανές να αποτρέψουν, να αναβάλουν ή να αντιστρέψουν την ηλικιακή νοσηρότητα.

Μελέτη που έγινε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας σε 1741 αποφοίτους μίας περιόδου 32 ετών, για την εμφάνιση χρόνιων παθήσεων σε σχέση με τρεις τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου, α) το δείκτη μάζας σώματος(Δ.Μ.Σ.), για τη μέτρηση της παχυσαρκίας, β) το κάπνισμα και γ) το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας, μας έδειξε:
''Χαμηλότερη εμφάνιση χρόνιων παθήσεων και καθυστέρηση της λειτουργικής ανικανότητας μέχρι περίπου 5 χρόνια είχαν τα άτομα που συνδύαζαν χαμηλό Δ.Μ.Σ. < 25, μη καπνιστές και με υψηλή σωματική δραστηριότητα. Ενώ εκείνοι με Δ.Μ.Σ. >27, καπνιστές και με καμία σωματική δραστηριότητα, είχαν γρηγορότερη εμφάνιση χρόνιων παθήσεων, μείωση της λειτουργικής ικανότητας και υψηλότερη θνησιμότητα κατά τη διάρκεια της περιόδου των 32 ετών.

Αυτά τα συμπεράσματα υποστηρίζουν την υπόθεση του Fries, ότι στη μέση ηλικία η αρχή της μείωσης των λειτουργικών ικανοτήτων και των χρόνιων παθήσεων μπορεί να καθυστερήσει με παρεμβάσεις στο τρόπο ζωής.

Σ'αυτό έρχεται να προστεθεί ένα άλλο αισιόδοξο μήνυμα:

«Οι παρεμβάσεις για τη προώθηση της υγείας που κάνουν αργά στη ζωή τους κάποια άτομα, μπορούν να είναι τόσο αποδοτικές όσο και οι αρχικές στρατηγικές πρόληψης που θα είχαν γίνει σχετικά νωρίτερα».

Αυτό το συμπέρασμα θα επιβεβαιωθεί και στο επόμενο άρθρο μας και έχει πολύ μεγάλη αξία για όσους «αργοπορημένα» αποφασίζουν να κάνουν αλλαγές στη ζωή τους , ευνοϊκές για την υγεία τους. Τα αποτελέσματα δηλαδή θα είναι εξίσου καλά.

Συμπερασματικά απ' όσα προαναφέραμε σ' αυτό το άρθρο,

-Για τα προβλήματα που παρατηρούνται κατά τη Τρίτη ηλικία δεν είναι ένοχα τα γηρατειά, αλλά κυρίως τα λάθη, οι παραλήψεις, ο κακός τρόπος ζωής και οι διάφορες παθήσεις που θα αναπτυχθούν κατά τη μέση ηλικία κυρίως.
-Οι αλλαγές στο τρόπο ζωής μαζί με άσκηση είναι ικανές να αποτρέψουν, να αναβάλουν ή να αντιστρέψουν την ηλικιακή νοσηρότητα.

GERATIA3
Στο επόμενο άρθρο μας:
-Ποιες είναι οι ευνοϊκές επιδράσεις της άσκησης στις επιπτώσεις του γήρατος;
-Αισιόδοξα δεδομένα για καλή ποιότητα ζωής και στη Τρίτη ηλικία.